Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ



Στο νοτιοδυτικό άκρο της Τουρκίας εκεί όπου άλλοτε εκτεινόταν η αρχαία Λυκία, σ' ένα χωρίο που ονομάζεται Ντεμρέ (απέναντι από την Ρόδο), υπάρχει η εκκλησία και ο τάφος του Αγίου Νικολάου. Αν σήμερα το Ντεμρέ είναι ένα χωριουδάκι, στον 4ο αιώνα προ Χριστού ήταν μια ανθηρή πόλης που ονομαζόταν Μύρα και επίσκοπος Μύρων ήταν ο Νικόλαος. Αλλ' αυτή η πόλης έχει σήμερα ταφεί, αφού το επίπεδο του εδάφους έχει ανέλθει κατά 6 πλέον μέτρα, όπως άλλωστε και η πρώτη εκκλησία του Αγίου Νικολάου που κτίσθηκε κατά τον 4ο αιώνα. Παρόλα αυτά, το εσωτερικό της διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση.

Κατά το πρώτο τέταρτο του αιώνος μας, οι ορθόδοξοι λειτουργούσαν ακόμα σ'ένα τμήμα αυτής της εκκλησίας. Σε μια πλευρά αυτής της υπόγειας εκκλησίας βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Νικολάου. Αποτελείται από μια υπέροχη σαρκοφάγο, τοποθετημένη σε μια θολωτή κοιλότητα. Ένα άνοιγμα στο σκαλιστό μάρμαρο του φερέτρου, θυμίζει την επέμβαση των Ιταλών εμπόρων, οι οποίοι στον 10ο αιώνα έκλεψαν τα λείψανα του Αγίου, για να τα προστατεύσουν από τους άπιστους που είχαν κατακτήσει τη χώρα.

Στο μαρμάρινο καπάκι του φερέτρου είναι σκαλισμένη η σιλουέτα ενός γέρου, που κρατάει προστατευτικά στην αγκαλιά του ένα παιδί. Προφανώς είναι η σιλουέτα του Αγίου, ο οποίος εθεωρείτο προστάτης της νεότητος.

Αλλά πολλοί θρύλοι σχετίζονται με την ιερατική δράση του Αγίου Νικολάου. Πιστεύεται ότι ήταν ένας από τους τριακόσιους επισκόπου που εκλήθησαν από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο στην Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, το έτος 325. Όπως συνήθιζαν οι χριστιανοί της εποχής, ο επίσκοπος Μύρων Νικόλαος εγκατέλειψε την γενέτειρά του Πατάρα, για ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Καθώς το καράβι είχε ανοιχτεί στο πέλαγος, ένας ναύτης έπεσε και πνίγηκε. Αλλά ο Νικόλαος του ξανάδωσε τη ζωή. Αργότερα, όταν ξέσπασε μια πρωτοφανής καταιγίδα, οι ναύτες τον παρεκάλεσαν να τους σώσει. Ο Νικόλαος τους είπε τότε να έχουν εμπιστοσύνη στο Θεό και πράγματι, το καράβι έφθασε σώο και αβλαβές στο λιμάνι του. Αυτοί οι θρύλοι εξηγούν γιατί ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται προστάτης των ναυτικών.

Από την Παλαιστίνη, ο επίσκοπος Νικόλαος επέστρεψε στη Μύρα που ήταν έδρα της επισκοπής και σπουδαίο χριστιανικό κέντρο. Ήταν η τελευταία πόλης που είχε επισκεφθεί ο Απόστολος Παύλος, πριν τον συλλάβουν και τον στείλουν αιχμάλωτο στη Ρώμη. Εξάλλου, πηγαίνοντας στην Αλεξάνδρεια για να εγγραφούν στο περίφημο Πανεπιστήμιό της, οι σπουδαστές περνούσαν από τη Μύρα.

Μια μέρα, όπως λέει ένας άλλος θρύλος, τρεις τέτοιοι σπουδαστές εξαφανίστηκαν μια μέρα αφού πέρασαν την νύχτα τους στο πανδοχείο. Όταν πληροφορήθηκε το νένο, ο Άγιος Νικόλαος γονάτισε μπροστά σ'ένα σωρό αλμύρας και άρχισε να προσεύχεται και ξαφινικά στο σωρό της αλμύρας άρχισαν να κινούνται κινούμενα μέλη ανθρωπίνων σωμάτων, να συνδέονται μεταξύ τους και να εμφανίζονται οι τρεις σπουδαστές οι οποίοι όπως αποκαλύφθηκε, έιχαν δολοφονηθεί από τον πανδοχέα. Ωστόσο, ο Άγιος Νικόλαος συγχώρησε τον φονιά, ο οποίος αργότερα έγινε πιστός χριστιανός.

Αλλά ο γνωστότερος θρύλος του Αγίου Νικολάου είναι αυτός, κατά τον οποίον εχάρισε χρυσά βαλάντια στις τρεις κόρες ενός άρχοντα, που είχε περιέλθει στη φτώχεια. Από αυτή τη χειρονομία του καθιερώθηκαν τα χριστουγεννιάτικα δώρα.

Αυτή είναι η ιστορία του μεγάλου Αγίου, τα λείψανα του οποίου βρίσκονται στην Ιταλία. 






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου